W okresie VIII - XII w. najważniejszymi miastami portowymi na części wybrzeża Bałtyku zajmowanej przez plemiona słowiańskich Pomorzan były Szczecin, Wolin, Kołobrzeg, Gdańsk oraz Stara Lubeka. Portami w tym okresie były głównie stolice plemienne takie jak Wolin, Stargard, Dymin, Uznam, stolice republik kupieckich takie jak Wolin czy Szczecin, oraz stolice książęce takie, jak Kamień Pomorski, Wołogoszcz czy Szczecin.
	Wspólną cechą statków budowanych w tym okresie było dębowe poszycie łączone kołkami sosnowymi i uszczelniane mchem. Przykładowo statek znaleziony w okolicach Łeby miał następujące wymiary:

Długość	Szerokość
{w najszerszym miejscu)	Wysokość	Zanurzenie	
12,2 m	2,7 m	1 m	0,65 m	

	Statek (zwany wtedy korabem) miał jeden maszt, na którym zamocowany był jeden żagiel, a jako napęd pomocniczy stosowano w nim wiosła.	
	Jako przykład portu posłużyć może port woliński, który składał się z pomostu, mola oraz 250 - 300 - metrowego nabrzeża. Był to pierwszy port morski na tych terenach, powstał ok. roku 896. Plagą żeglugi morskiej tamtych czasów było korsarstwo i napady na porty, Duńczycy na przykład napadali na Wolin dwukrotnie - w 1043 i 1098 roku. Także i na ziemiach polskich istnieli korsarze, najsłynniejszymi z nich byli Wyszak ze Szczecina oraz Racibor z Kamienia Pomorskiego, który w 1156r. napadł na porty norweskie.
	W wiekach XIII - XVI ważną rolę w rozwoju żeglugi bałtyckiej odegrał związek miast hanzeatyckich, do których należały też niektóre porty obecnie polskie, ze Szczecinem i Gdańskiem włącznie. Celem Hanzy była monopolizacja handlu bałtyckiego oraz pośredniczenie w wymianie handlowej brytyjskiej części Europy ze Skandynawią i resztą  części kontynentalnej. Szczyt potęgi związku przypadł na II połowę XIV w.
Rozwój konstrukcji statków w XIII - XVI w. przedstawiał się następująco: w XIII w. używano nefów (żagiel i pomocnicze wiosła) oraz kog (1 żagiel), których używano także w wieku XIV. W XV w. używano nolków, które posiadały 3 żagle oraz karak. W XVI w. używano pinas (2-3 maszty z żaglami skośnymi, małe i szybkie) oraz galeonów (3-4-masztowy okręt wojenny). W latach 1570 - 1571 zbudowano z polecenia króla Zygmunta Augusta polski galeon wojenny, posiadający 6 żagli i 4 maszty. Duży rozwój floty nastąpił za panowania Zygmunta III Wazy - budowano galeony "Wodnik" wyposażone w armaty, które brały udział w bitwie pod Oliwą. Na wiek XVI - XVII przypada rozwój handlu na Bałtyku.
W XVI w. używano karaweli, a w XVII w. - fregat i fleut.
W XVIII w. handel oraz flota zostały poważnie osłabione toczącą się wojną północną (1700 - 1721), w której udział brała większość krajów nadbałtyckich. Statkami używanymi wtedy były liniowce i fregaty. W I poł. XIX w. państwa bałtyckie także nie podtrzymywały ruchu handlowego z uwagi na toczące się wojny napoleońskie. Na drugą połowę  XIX w. przypada wznowienie rozwoju portu szczecińskiego, który od XIII w. nie rozwijał się prawie wcale. Teraz rozwijał się terytorialnie, polepszały się jego połączenia lądowe, zyskał nowoczesne wyposażenie techniczne oraz nowe magazyny.
	Dopiero po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918r. można mówić o nowożytnej historii polskiej żeglugi bałtyckiej. W okresie międzywojennym (1920 - 1939) w posiadaniu Polski był jedynie pas wybrzeża o długości 147 km, co spowodowało przymus lepszego jego wykorzystania. W 1920r. rozpoczęła się budowa portu w Gdyni, a już po trzech latach obsłużył on pierwszy statek. W kolejnych latach port został rozbudowany o kolejne baseny, molo, awanport, porty: rybacki i żeglugi przybrzeżnej.
	Tak dynamiczny rozwój nowego polskiego portu musiał spowodować także rozwój portów konkurencyjnych, np. Szczecin, będący wtedy w posiadaniu Niemców, utworzył strefę wolnocłową oraz zaczął dbać o rozwój. Do roku 1945 w Szczecinie działały trzy stocznie: "Vulkan", "Oderwerke", "Nusle". Pierwsza z nich zajmowała się budową statków pasażerskich, pozostałe dwie budowały statki floty handlowej.
	W okresie międzywojennym polska flota rozwijała się w bardzo szybkim tempie, działało pięciu armatorów, państwowi: "Żegluga Polska", "Polsko - Brytyjskie Towarzystwo Okrętowe" i "Polskie Transatlantyckie Towarzystwo Żeglugowe", oraz dwóch prywatnych: "Polsko - Skandynawskie Towarzystwo Transportowe - Polskarob" i "Bałtycka Spółka Okrętowa". Flota składała się m.in. z takich statków jak "S/S Poznań" (pasażersko - drobnicowy) - pierwszy statek pod polską banderą u wybrzeży Afryki Zachodniej (wybudowany w 1926), "S/S Polonia" - statek pasażersko - drobnicowy obsługujący linię palestyńską (wybudowany w 1910, pod polską banderą od 1930), pierwszy nowoczesny polski statek pasażerski "Batory", wybudowany w 1936r. Warto również wspomnieć o "Darze Pomorza" - żaglowcu z 1909 roku, znajdującym się pod polską banderą od 1929r., a obecnie służącym jako muzeum. W czasie II wojny światowej polska flota handlowa brała udział w większości dużych kampanii.
	W czasie II wojny światowej port szczeciński uległ znacznym zniszczeniom, zwłaszcza podczas nalotów alianckich w 1944r. Po wojnie, w 1946r. władze polskie przejęły szczecińskie stocznie, w których produkcję uruchomiono dwa lata później. Pierwszym statkiem zbudowanym w nich był rudowęglowiec "Czułym", który został zwodowany w 1952r. Od tego czasu zbudowano w Szczecinie ponad 600 statków. W latach 40. XX w. port szczeciński miał obroty 10 mln ton/rok. Dominowały przeładunki masowe (rudy, piryty, węgiel, koks) oraz drobnicowe (żelazo, maszyny, pojazdy).
	Aktualnie w Szczecinie mamy dwie stocznie remontowe: "Gryfia" i “Pomerania” (obecnie "Parnica"). Do niedawna działała też Polska Żegluga Morska, armator posiadający ponad 100 jednostek, specjalizujący się w trampingu oceanicznym. Obecnie jednak firma ta jest w stanie bankructwa.